![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/yalpertem.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/10\/herman-melville-yazici-bartleby.jpg?resize=198%2C300\")
“Birden Bartleby’nin masas\u0131 ilgimi \u00e7ekti. \u00c7ekmecesinin anahtar\u0131 \u00fcst\u00fcndeydi.<\/p>\n“Birden Bartleby’nin masas\u0131 ilgimi \u00e7ekti. \u00c7ekmecesinin anahtar\u0131 \u00fcst\u00fcndeydi.<\/p>\n
K\u00f6t\u00fc bir niyetim yok, \u00f6yle kalpsiz bir meraki dindirmek de\u011fil derdim, diye d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm. Hem ayr\u0131ca masa benim mal\u0131m, i\u00e7indekiler de \u00f6yle olmal\u0131, onun i\u00e7in bakabilirim. Her \u015fey d\u00fczenli bir bi\u00e7imde yerle\u015ftirilmi\u015fti, k\u00e2\u011f\u0131tlar g\u00fczelce istiflenmi\u015fti. G\u00f6zler derindi; evrak dosyalar\u0131n\u0131 kald\u0131r\u0131nca i\u00e7lerini yoklad\u0131m. Az sonra elime bir \u015fey geldi, \u00e7ekip \u00e7\u0131kard\u0131m. Eski bir mendil, a\u011f\u0131r, d\u00fc\u011f\u00fcml\u00fc. D\u00fc\u011f\u00fcm\u00fc a\u00e7\u0131nca bunun bir tasarruf bankas\u0131 oldu\u011funu anlad\u0131m.<\/p>\n
O zaman bu adamda rastlad\u0131\u011f\u0131m esrarengiz taraflar ge\u00e7ti akl\u0131mda, s\u0131ra s\u0131ra. Bir \u015feye cevap vermedik\u00e7e hi\u00e7 konu\u015fmaz; i\u015f aralar\u0131nda epey zaman\u0131 oldu\u011fu halde hi\u00e7 okurken g\u00f6rmemi\u015fimdir – hay\u0131r, gazete bile. Uzun uzun durur ayakta, paravan\u0131n\u0131n arkas\u0131ndaki o solgun penceresinden kar\u015f\u0131s\u0131ndaki \u00f6l\u00fc tu\u011fla duvara bakar; hi\u00e7bir lokantaya, a\u015fevine gitmedi\u011finden \u015f\u00fcphem yok; solgun y\u00fcz\u00fcne bak\u0131nca hi\u00e7bir zaman Hindi gibi bira i\u00e7medi\u011fini, ba\u015fka insanlar gibi \u00e7ay ya da kahve i\u00e7medi\u011fini hemen anlard\u0131n\u0131z; \u00f6zellikle herhangi bir yere gitmedi\u011fini, bir y\u00fcr\u00fcy\u00fc\u015fe bile \u00e7\u0131kmad\u0131\u011f\u0131n\u0131, ama belki \u015fimdi bunu yap\u0131yordu; kim oldu\u011funu, nereden geldi\u011fini ya da bu d\u00fcnyada bir akrabas\u0131 olup olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 s\u00f6ylemekten ka\u00e7\u0131nm\u0131\u015ft\u0131; bu kadar zay\u0131f ve solgun oldu\u011fu halde, sa\u011fl\u0131l\u0131\u011f\u0131ndan da hi\u00e7 yak\u0131nmam\u0131\u015ft\u0131. Bunlar\u0131n hepsinden fazla da, bilin\u00e7d\u0131\u015f\u0131 soluk -ne diyeyim ki?- soluk bir kibirlilik geliyordu hat\u0131r\u0131ma; buydu zaten o eksantrik anlar\u0131nda beni ona uymaya zorlayan \u015fey. Benim i\u00e7in en basit bir \u015feyi yapmas\u0131n\u0131 bile istemekten korkmama yol a\u00e7an \u015fey. Ama zaten uzun s\u00fcrm\u00fc\u015f hareketsizli\u011finden anlamam gerekiyordu, paravanan\u0131n arkas\u0131nda, ayakta, \u00f6l\u00fc duvar dal\u0131p gitmelerinden birine girdi\u011fini.<\/p>\n
B\u00fct\u00fcn bu \u015feyleri akl\u0131mda doland\u0131r\u0131rken, hen\u00fcz yeni ke\u015ffetti\u011fim olguyla, yani b\u00fcromu s\u00fcrekli bar\u0131na\u011f\u0131 ve evi haline getirmesiyle bunlar\u0131 birle\u015ftirerek, o maraz\u00ee karanl\u0131k halini de unutmadan, yani b\u00fct\u00fcn bunlar zihnimde, daha bir ayar gibi oldum. \u0130lk duygular\u0131m melankoli, \u00e7ok i\u00e7ten bir ac\u0131ma olmu\u015ftu; ama Bartleby’nin yaln\u0131zl\u0131\u011f\u0131 zihnimde b\u00fcy\u00fcd\u00fck\u00e7e b\u00fcy\u00fcrken o melankoli korkuya, o merhamet de tiksintiye kar\u0131\u015fmaya ba\u015flam\u0131\u015ft\u0131. Bir noktaya kadar bir sefalet d\u00fc\u015f\u00fcncesi ya da g\u00f6r\u00fcn\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcn i\u00e7imizdeki en temiz duygular\u0131 kendine \u00e7ekti\u011fi \u00e7ok do\u011fru, \u00e7ok da korkun\u00e7; ama baz\u0131 \u00f6zel durumlarda, o noktay\u0131 ge\u00e7ince b\u00f6yle olmuyor. Bunun her zaman insan y\u00fcre\u011finin do\u011fu\u015ftan gelme bencilli\u011finden \u00f6t\u00fcr\u00fc b\u00f6yle oldu\u011funu s\u00f6yleyenler yan\u0131l\u0131yorlar. A\u015f\u0131r\u0131 ve organik bir k\u00f6t\u00fcl\u00fc\u011f\u00fc, hastal\u0131\u011f\u0131 tedavi etmenin umutsuz olmas\u0131ndan ileri geliyor bu. Duyarl\u0131 biri i\u00e7in ac\u0131ma \u00e7ok zaman ac\u0131 demektir. B\u00f6yle bir ac\u0131man\u0131n herhangi bir i\u015fe yaramad\u0131\u011f\u0131 sonunda anla\u015f\u0131l\u0131nca, sa\u011fduyu insana bundan kurtulmas\u0131 gerekti\u011fini s\u00f6yl\u00fcyor, uyar\u0131yor. O sabah g\u00f6rd\u00fcklerim kar\u015f\u0131s\u0131nda, yaz\u0131c\u0131n\u0131n do\u011fu\u015ftan gelen ve tedavisi olmayan birtak\u0131m marazlar\u0131n kurban\u0131 oldu\u011funu anlad\u0131m. Bedenine sadaka verebilirdim, ama bedeni de\u011fildi ona ac\u0131 veren -ruhuydu ac\u0131y\u0131 \u00e7eken, ama ruhuna eri\u015femiyordum.”<\/p>\n
Herman Melville, Yaz\u0131c\u0131 Bartleby, \u0130leti\u015fim Yay\u0131nlar\u0131, \u00e7ev. Murat Belge, 2013 [1853], 4. bas\u0131m, s. 60-1.<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"