![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/yalpertem.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/solak-kadin-peter-handke.jpg?resize=187%2C300\")
“Parlak bir \u00f6\u011flen vaktiydi. Terasta kad\u0131n ve Franziska, iki sallanan sandalyede, iyice \u00f6rt\u00fcnm\u00fc\u015f olarak yan yana oturmu\u015flar, kurumu\u015f noel a\u011fac\u0131n\u0131 k\u0131r\u0131p ate\u015f yakan \u00e7ocuklar\u0131 seyrediyorlard\u0131.<\/p>\n
Bir s\u00fcre sonra Franziska, “Kap\u0131ya kadar gelip i\u00e7eri girememi\u015f olman\u0131 anl\u0131yorum” dedi. “Bazen ben de, sakin evimden \u00e7\u0131k\u0131p birileriyle bulu\u015fmaya giderken, kalabal\u0131k i\u00e7inde bulunmak istemedi\u011fim i\u00e7in, kendimi \u00f6lecek kadar yorgun hissediyorum…”<\/p>\n
Kad\u0131n: “Arkas\u0131ndan gelecek ‘ama’y\u0131 bekliyorum.”<\/p>\n
Franziska: “\u00d6nceleri bana da ayn\u0131s\u0131 oluyordu. \u00d6rne\u011fin g\u00fcn\u00fcn birinde konu\u015famamaya ba\u015flad\u0131m. Yaz\u0131\u015farak anla\u015f\u0131yordum insanlarla. Ya da a\u00e7\u0131k dolab\u0131n \u00f6n\u00fcnde saatlerce dikilip, ne giyece\u011fimi bilemedi\u011fim i\u00e7in a\u011fl\u0131yordum. Bir keresinde bir arkada\u015fla bir yere gitmek i\u00e7in yol \u00e7\u0131km\u0131\u015ft\u0131k, ans\u0131z\u0131n durdum. \u00d6ylece duruyordum, o da beni y\u00fcr\u00fcmem i\u00e7in ikna etmeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131yordu. O zamanlar \u00e7ok daha gen\u00e7tim tabii. Senin ba\u015fkalar\u0131yla birlikte mutlu olmak gibi bir iste\u011fin yok mu?”<\/p>\n
Kad\u0131n: “Hay\u0131r. Ben mutlu olmak istemiyorum, en fazla ho\u015fnut olmak isteyebilirim. Mutluluktan korkuyorum. San\u0131r\u0131m beynim buna tahamm\u00fcl edemezdi. \u00c7\u0131ld\u0131r\u0131rd\u0131m veya \u00f6l\u00fcrd\u00fcm. Ya da birini \u00f6ld\u00fcr\u00fcrd\u00fcm.”<\/p>\n
Franziska: “Hayat\u0131n boyunca b\u00f6yle yaln\u0131z kalmak m\u0131 istiyorsun? Bedeni ve ruhuyla senin dostun olabilecek bir insan\u0131n \u00f6zlemini \u00e7ekmiyor musun?”<\/p>\n
Kad\u0131n sesini y\u00fckseltti: “Ah evet. Ah evet. Ama onun kim oldu\u011funu bilmek istemiyorum. Onunla s\u00fcrekli birlikte olsam bile onu kesinlikle tan\u0131mak istemezdim. Sadece…” -kendisine g\u00fcl\u00fcyor gibiydi- “Onun beceriksiz biri olmas\u0131n\u0131 isterdim, tam bir sakar yani; neden bunu istedi\u011fimi ben de bilmiyorum.” Kendi laf\u0131n\u0131n aras\u0131na girdi: “Ah Franziska yeni yetme biri gibi konu\u015fuyorum.”<\/p>\n
Franziska: “Ama benim neden sakar biri istedi\u011fim konusunda bir a\u00e7\u0131klamam var! Baban da b\u00f6yle biri de\u011fil mi? Son ziyaretinde tokala\u015fmak i\u00e7in masan\u0131n \u00fczerinden uzand\u0131\u011f\u0131nda hardal kab\u0131na dald\u0131rm\u0131\u015ft\u0131 elini.”<\/p>\n
Kad\u0131n g\u00fcld\u00fc; oyun oynayan \u00e7ocuk annesinin g\u00fclmesi al\u0131\u015f\u0131lmad\u0131k bir \u015feymi\u015f gibi bakm\u0131\u015ft\u0131.<\/p>\n
Franziska: “Baban bug\u00fcn \u00f6\u011fleden sonra trenle geliyor. Telgraf \u00e7ekip gelmesini istedim. Onu tren gar\u0131ndan al\u0131rs\u0131n\u0131z.”<\/p>\n
Bir s\u00fcre suskunluktan sonra kad\u0131n, “Bunu yapmamal\u0131yd\u0131n” dedi. “\u015eu an kimseyi istemiyorum. Birileri oluca her\u015fey [sic] masum ve zarars\u0131z g\u00f6r\u00fcn\u00fcyor.”<\/p>\n
Franziska: “Bence sen bir s\u00fcredir evdeki di\u011fer insanlar\u0131 sadece yabanc\u0131 sesler olarak ya\u015f\u0131yorsun.”<\/p>\n
Elini kad\u0131n\u0131n koluna koydu. “\u015eu an \u00e7evirdi\u011fim kitapta Baudelere’den bir al\u0131nt\u0131 var” dedi kad\u0131n. “Anlad\u0131\u011f\u0131 tek politik eylemin ba\u015fkald\u0131r\u0131 oldu\u011funu s\u00f6yl\u00fcyor. O s\u0131rada ans\u0131z\u0131n benim anlad\u0131\u011f\u0131m tek politik eylemin amok ko\u015fusu oldu\u011funu d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcm.”<\/p>\n
Franziska: “Bruno mutlu olmak i\u00e7in yarat\u0131lm\u0131\u015f birine benziyor. \u015eu anki \u015fa\u015fk\u0131nl\u0131\u011f\u0131n\u0131n nedeni de bu. Bu nedenle b\u00f6ylesine dramatik davran\u0131\u015flar sergiliyor! Sinirlerimi bozdu\u011funu s\u00f6ylemeliyim. Yak\u0131nda onu kap\u0131 d\u0131\u015far\u0131 edece\u011fim.”<\/p>\n
Kad\u0131n: “Ah Franziska. Hepsi i\u00e7in ayn\u0131 \u015feyi s\u00f6yl\u00fcyorsun ve her devas\u0131nda terkedilen [sic] sen oluyorsun.”<\/p>\n
Franziska birka\u00e7 kez kar\u015f\u0131 \u00e7\u0131kacakm\u0131\u015f gibi yapt\u0131ktan sonra beklenmedik bi\u00e7imde yan\u0131t verdi: “Asl\u0131nda hakl\u0131s\u0131n!”<\/p>\n
G\u00f6z g\u00f6ze geldiler. Sonra kad\u0131n, iki d\u00fc\u015fman gibi birbirlerine arkalar\u0131n\u0131 d\u00f6nm\u00fc\u015f duran \u00e7ocuklara -\u015fi\u015fko \u00e7ocuk daha \u00fczg\u00fcnd\u00fc- seslendi: “Hey \u00e7ocuklar, bug\u00fcn d\u00fc\u015fmanl\u0131k yok!”<\/p>\n
\u015ei\u015fko \u00e7ocuk g\u00fcl\u00fcmsedi; hafiflemi\u015fti. \u0130ki \u00e7ocuk ba\u015flar\u0131 \u00f6ne e\u011fik, biraz zorlanarak da olsa birbirleriyle konu\u015fmaya ba\u015flad\u0131lar.”<\/p>\n
Peter Handke, Solak Kad\u0131n, \u00e7ev. S\u00fcheyla Kara, K\u0131rm\u0131z\u0131 Yay\u0131nlar\u0131, 2014 [1976], s. 46-8.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"