![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/yalpertem.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2018\/09\/burhan-sonmez-labirent.jpg?resize=300%2C452\")
<\/p>\n<\/p>\n
”<\/p>\n
Otomatik kap\u0131lar a\u00e7\u0131l\u0131p kapan\u0131yor. Geni\u015f bir meydana giriyorum. Kentin i\u00e7inde ba\u015fka bir kent mi buras\u0131? Al\u0131\u015fveri\u015f merkezindeki b\u00fct\u00fcn koridorlar meydana ba\u011flan\u0131yor, insanlar burada bulu\u015fup, buradan da\u011f\u0131l\u0131yor. Her koridor uzad\u0131k\u00e7a bir soka\u011fa d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcyor, k\u0131vr\u0131l\u0131p derinle\u015fiyor. Buraya daha \u00f6nce gelmi\u015fsem etrafa yine b\u00f6yle \u015fa\u015farak bakm\u0131\u015f\u0131md\u0131r. D\u0131\u015far\u0131daki \u0130stanbul’a benzemiyor. Serin. Sakin. Ayak seslerim mermer zeminde su gibi ak\u0131yor. Ard\u0131mda bir g\u00f6lge hissetmiyorum. Burada herkes g\u00f6lgesiz sanki. Kendi kendilerine yetiyorlar. Benim gibi. Bazen ba\u015f a\u011fr\u0131s\u0131 veya uykusuzluk \u00e7ekerlerse, ila\u00e7lar imdada yeti\u015fiyor. Her k\u00f6\u015fe ba\u015f\u0131nda bir eczane. G\u00fcnd\u00fcz yetmez, gecelere de birer eczane. Kentin d\u00f6rt bir yan\u0131ndaki k\u0131yafet ma\u011fazalar\u0131, ayakkab\u0131c\u0131lar, lokantalar, kafeler, marketler, kitap\u00e7\u0131lar, \u00e7ilingirler, bankalar, sinemalar ve \u00e7ocuk oyun salonlar\u0131 buraya toplanm\u0131\u015f. Al\u0131\u015fveri\u015f merkezi de\u011fil, kat kat y\u00fckselen duvarlar\u0131yla yeni bir kale. Geni\u015f ekranl\u0131 televizyonlar. Kahve kokusu. Ac\u0131kma hissi. Parktan \u00e7\u0131k\u0131p buraya neden geldi\u011fimi anlamaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131yorum. Kar\u0131nca yok. Trafik yok. Polis otolar\u0131n\u0131n sireni duyulmuyor. Koridorlar\u0131 her yandan kameralar izliyor. \u00c7ocuklar sa\u011fa sola ko\u015fturuyor. Bir a\u011fac\u0131n yan\u0131ndaki banka oturuyorum. A\u011fa\u00e7lar ve banklar, park\u0131 and\u0131r\u0131yor. A\u011f\u0131r ad\u0131mlarla y\u00fcr\u00fcyen ya\u015fl\u0131lara bak\u0131yorum. \u0130\u00e7lerinde ge\u00e7mi\u015fimi getirecek biri var m\u0131 diye y\u00fczlerini s\u00fcz\u00fcyorum. Kayg\u0131lanmay\u0131n, demi\u015fti doktor, ge\u00e7mi\u015finiz size eninde sonunda gelecek. Doktorum san\u0131r\u0131m fazla televizyon dizisi izliyor, veciz s\u00f6zlerle konu\u015fmay\u0131 seviyor. Ge\u00e7mi\u015fim bana bekledi\u011fim de\u011fil beklemedi\u011fim bir anda gelecekmi\u015f. Deminden beri d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcklerim, akl\u0131mda dolananlar, bana ait de\u011fil. Kafam\u0131n i\u00e7i doktorun kelimeleriyle dolu. Zihnimin ne kadar\u0131 ger\u00e7ekten benim, bilmiyorum. En iyisi y\u00fcr\u00fcmek. Kimseye \u00e7arpmadan y\u00fcr\u00fcyebiliyorum burada. Bir vitrinin \u00f6n\u00fcnde durup cans\u0131z mankenlere bak\u0131yorum. Yan taraftaki vitrine ge\u00e7ip geni\u015f bir akvaryumu seyrediyorum. Bal\u0131klara benziyorum. Ayn\u0131 yerde y\u00fcz\u00fcp, ayn\u0131 s\u0131n\u0131rlarda dolanan. Denizden korksam da akvaryumu ve bal\u0131klar\u0131 seviyorum. Yeterince uzun ya\u015farsam, \u00f6teki g\u00fcnleri de g\u00f6rebilirim: Gelecekte al\u0131\u015fveri\u015f merkezlerinin bir ucuna do\u011fumevi, di\u011fer ucuna mezarl\u0131k yap\u0131l\u0131r. Burada do\u011fulur, ya\u015fan\u0131r ve nihayet burada \u00f6l\u00fcn\u00fcr. Belki benim di\u011fer hayat\u0131m da \u00f6yledir, di\u011fer bir hayat\u0131m varsa. G\u00fcne\u015f burada kimseyi yakmaz, kar kimseyi \u00fc\u015f\u00fctmez. G\u00f6ky\u00fcz\u00fc dahildir bu d\u00fcnyaya. Y\u00fcr\u00fcyen merdivenlerden \u00e7\u0131karken, ba\u015f\u0131m\u0131 kald\u0131r\u0131p yukar\u0131 bak\u0131yorum. Camla kapl\u0131 tavandan i\u00e7eri g\u00fcn \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131 doluyor. Geni\u015f kubbeli camilerin ve gotik kiliselerin g\u00f6rkemi. Budist bir tap\u0131na\u011f\u0131n \u00e7\u0131n \u00e7\u0131n ezgileri d\u00f6k\u00fcl\u00fcyor yukar\u0131dan. Yan\u0131mdan ge\u00e7enlere bak\u0131yorum. Y\u00fczleri dingin. Ayn\u0131 ayarda, ayn\u0131 niyette aran\u0131yorlar. Ben nereye gitti\u011fimi bilmeden bir sa\u011fa bir sola dolan\u0131yorum. \u00c7ocuklara ayr\u0131lan bir k\u00f6\u015fede palya\u00e7o g\u00f6sterisi izliyorum. G\u00f6steride s\u00f6ylenen \u015fark\u0131lar\u0131 dinliyorum. \u0130zleyiciler aras\u0131nda Serka’y\u0131 fark ediyorum. Merakl\u0131 g\u00f6zlerle etraf\u0131 s\u00fcz\u00fcyor. Ya ni\u015fanl\u0131s\u0131n\u0131 ar\u0131yor ya da sohbet etmek i\u00e7in yana\u015faca\u011f\u0131 yeni birini. Ona bakarken, insanlar\u0131n bamba\u015fka dertlere d\u00fc\u015febilece\u011fini anl\u0131yorum. Bana tercih sunsalar, kendi derdimde kalmay\u0131 m\u0131 yoksa Serka gibi olmay\u0131 m\u0131 se\u00e7erdim, bilemiyorum. Ona g\u00f6r\u00fcnmeden uzakla\u015f\u0131yorum. Kendimi tekrar akvaryumun \u00f6n\u00fcnde buluyorum. Bir anl\u0131\u011f\u0131na d\u00fcnyay\u0131 bu al\u0131\u015fveri\u015f merkezinden ibaret say\u0131yorum. D\u0131\u015far\u0131s\u0131 diye bir yer yok. Vitrinler nehir gibi durmaks\u0131z\u0131n ak\u0131yor ve ben akvaryumun par\u00e7as\u0131 olmay\u0131 hayal ediyorum. Cam\u0131n i\u00e7inde cam. Suyun i\u00e7inde su. Bir ba\u015f\u0131ma, ayn\u0131 yerde.<\/p>\n
”<\/p>\n
Burhan S\u00f6nmez, Labirent, \u0130leti\u015fim Yay\u0131nlar\u0131, 2018, s. 48-9.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"