![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/yalpertem.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/monograf-say%C4%B1-9-g%C3%B6%C3%A7-dipnot-ayhan-ge%C3%A7gin.png?resize=300%2C438\")
<\/p>\n<\/p>\n
“Okurlar\u0131n \u015f\u00fcphesiz katlan\u0131lmaz buldu\u011fu sayfalar, paragraflar, s\u00f6zc\u00fckler boyunca y\u00fczeye \u00e7\u0131kan ayn\u0131 meselenin tekrar\u0131 asl\u0131nda bu ruhun alametifarikas\u0131d\u0131r. Baz\u0131 okurlar\u0131n\u0131n sand\u0131\u011f\u0131n\u0131n aksine Ge\u00e7gin\u2019de ince eleyip s\u0131k dokuyan bir \u201cdil i\u015f\u00e7ili\u011fi\u201d yoktur. B\u0131\u00e7ak\u00e7\u0131 gibi her bir s\u00f6zc\u00fc\u011f\u00fc k\u00fc\u00e7\u00fck \u00e7ekiciyle dinleyen bir yazar de\u011fildir o. Tersine, ne yazaca\u011f\u0131n\u0131 bilmedi\u011fi i\u00e7in \u2014yaz\u0131n\u0131n nesnesi, amac\u0131, i\u015flevi, ve hazz\u0131 kay\u0131p oldu\u011fu i\u00e7in\u2014 yazmaya ham bir duygu ya da hisle ba\u015flar, onunla ilerler. Okurlar\u0131n dil i\u015f\u00e7ili\u011fi sand\u0131\u011f\u0131 \u015fey bu duygunun, kay\u0131p poetikas\u0131n\u0131n bas\u0131nc\u0131 alt\u0131nda yo\u011funla\u015fan dildir; \u201ctekrar\u201d ise bu formun temel retori\u011fidir: \u201cdeneyimleyen bir \u00f6zne olma deneyimine ilgiyi geri kazanmaya \u00e7abal\u0131yor<\/em> olarak temsil edilen ben…\u201d Bu nedenle do\u011fa da yoktur Ge\u00e7gin\u2019de; bu duygunun yaratt\u0131\u011f\u0131 \u00f6znelli\u011fin uzant\u0131s\u0131 olan manzaralar vard\u0131r. Okurlar\u0131n\u0131n \u00e7ok sevdi\u011fi o muhte\u015fem renk, atmosfer, boyut d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcmleri Kenarda<\/em>\u2019n\u0131n kahraman\u0131n\u0131n bir yerlerde s\u00f6yledi\u011fi gibi \u201cg\u00f6r\u00fcler\u201d, \u201cvizyonlar\u201dd\u0131r.<\/p>\n Ge\u00e7gin Kenarda<\/em> hakk\u0131nda \u201cne yazd\u0131\u011f\u0131m\u0131 bilmiyordum ama nas\u0131l yazmamam gerekti\u011fini biliyordum; ne anlatt\u0131\u011f\u0131m\u0131 bilmiyordum ama nas\u0131l anlatmamam gerekti\u011fini biliyordum\u201d (2016, s.199) diye yazd\u0131\u011f\u0131nda ne demek istedi\u011fini kestirebiliriz: \u201c\u015eu edebiyat dedikleri \u015feyi yapmayaca\u011f\u0131m. \u0130nsan ili\u015fkilerini, sevin\u00e7 ve ac\u0131lar\u0131n\u0131, kendi ba\u015f\u0131mdan ge\u00e7enleri, hele hele ac\u0131lar\u0131m\u0131, ki tek bahsetmek istedi\u011fim bunlarsa da, anlatmayaca\u011f\u0131m. \u00c7\u00fcnk\u00fc bunlar\u0131 kimin, kime, ne ama\u00e7la anlataca\u011f\u0131n\u0131 bilmiyorum. Bilmiyorlar. Felaketin, kayb\u0131n, merkezin ta\u015f\u0131mad\u0131\u011f\u0131n\u0131n fark\u0131nda de\u011filler. Ama bunu bilmek bile hi\u00e7bir \u015fey kazand\u0131rm\u0131yor. Bunu bildi\u011fimi g\u00f6stermek i\u00e7in yazm\u0131yorum. Tam tersine, bildi\u011fim bir \u015fey yok.\u201d Bunun biraz sonras\u0131nda yazd\u0131klar\u0131\u00a0ise kayb\u0131n poetikas\u0131n\u0131n mekanizmas\u0131n\u0131n eksiksiz bir resmini verir: \u201cKenarda<\/em>\u2019da, biliyorsunuz, y\u0131k\u0131mdan bahsediyordum ama asl\u0131nda, en az\u0131ndan ki\u015fisel d\u00fczeyde, y\u0131k\u0131m nedir bilmiyordum, daha do\u011frusu y\u0131k\u0131labilece\u011fimi bilmiyordum. Dolay\u0131s\u0131yla g\u00fc\u00e7le doluydum. Son Ad\u0131m<\/em>\u2019da ise g\u00fc\u00e7s\u00fczl\u00fck nedir art\u0131k biliyordum\u201d (2016, s. 199-200). Bu, Kenarda<\/em>\u2019dan Son Ad\u0131m<\/em>\u2019a kendi hakk\u0131mda bir \u015fey \u00f6\u011frendim demek de\u011fil, Kenarda\u2019daki benin durumunu yeni anl\u0131yorum demektir. Kendi g\u00fc\u00e7s\u00fczl\u00fc\u011f\u00fcn\u00fc \u00f6\u011frenmek \u015fa\u015f\u0131rt\u0131c\u0131d\u0131r \u00e7\u00fcnk\u00fc yanl\u0131\u015f oldu\u011funu anlayana dek benin g\u00fcc\u00fc hakk\u0131nda bu san\u0131lara sahip oldu\u011funu bilmiyorsundur bile. Zira kayb\u0131n poetikas\u0131nda esas olan benin g\u00fc\u00e7s\u00fczl\u00fc\u011f\u00fc de\u011fil, elindeki g\u00fc\u00e7le yapacak bir \u015fey bulamamas\u0131d\u0131r.<\/p>\n Quinney\u2019nin (1999) kavramla\u015ft\u0131rd\u0131\u011f\u0131 bi\u00e7imiyle bu poetikaya dair ikinci nokta, kayb\u0131n i\u015faret etti\u011fi krizin mesleki de\u011fil ki\u015fisel olmas\u0131yla ilgili:<\/p>\n Benim g\u00f6r\u00fc\u015f\u00fcme g\u00f6re, kriz mesleki de\u011fil ruhsald\u0131r \u2014\u015fair olarak \u015fairin de\u011fil bir ki\u015fi olarak \u015fairin ya\u015fad\u0131\u011f\u0131 krizdir\u2014 ve hi\u00e7bir \u00e7\u00f6z\u00fcme kavu\u015famad\u0131\u011f\u0131 \u00e7ok a\u00e7\u0131kt\u0131r. Romantik ve postromantik \u015fiirin tarihi, kendini h\u0131rsla \u00f6ne \u00e7\u0131karman\u0131n tarihi de\u011fil k\u0131r\u0131lm\u0131\u015f benlik umutlar\u0131 kar\u015f\u0131s\u0131nda h\u00fcsran\u0131n kollektif bir tan\u0131kl\u0131\u011f\u0131d\u0131r (s. x\u0131\u0131).<\/span><\/p>\n Bu ayn\u0131 kanonu \u201ckriz liri\u011fi\u201d, krizi de orijinallik sava\u015f\u0131na giri\u015fmi\u015f \u015fairin, \u015fair g\u00fcc\u00fcyle kimli\u011fine dair \u015f\u00fcphesinin \u00fcstesinden gelmesi olarak anlayan Harold Bloom\u2019a kar\u015f\u0131 bu ayr\u0131m\u0131 vurgular Quinney. Dolay\u0131s\u0131yla, \u015fair \u015fair olarak ba\u015far\u0131s\u0131ndan zevk alabilse de edebi ba\u015far\u0131 bir insan olarak derdine \u00e7are olamayacakt\u0131r. Bu rejimde edebi ba\u015far\u0131n\u0131n \u00f6d\u00fcl\u00fc yoktur; hatta (Kafka \u00f6rne\u011finde oldu\u011fu gibi) yaz\u0131 ne derece ba\u015far\u0131l\u0131ysa ba\u015far\u0131 da \u015fairi \u00f6d\u00fcllendirmekten o derecede uzakt\u0131r. Bu, Quinney\u2019nin de g\u00f6zledi\u011fi gibi, bir yazar i\u00e7in kayb\u0131n alabilece\u011fi en son ve mutlak bi\u00e7imdir.<\/p>\n Ge\u00e7gin\u2019in felaketi en derinden hisseden yazar oldu\u011funu s\u00f6ylemi\u015ftim. O zaman Quinney\u2019n\u0131n bu son saptamas\u0131ndan kalkarak \u015funu s\u00f6yleyebiliriz: Ge\u00e7gin, kar\u015f\u0131 kar\u015f\u0131ya kald\u0131\u011f\u0131 edebiyat\u0131n felaketini ruhsal ya da ki\u015fisel bir kriz olarak ya\u015fad\u0131\u011f\u0131 i\u00e7in kamunun par\u00e7alanmas\u0131n\u0131n \u201ckolektif\u201d bir tan\u0131kl\u0131kl\u0131\u011f\u0131n\u0131 yapabilmi\u015ftir. \u00c7\u00fcnk\u00fc tek tek k\u0131r\u0131lm\u0131\u015f benlik umutlar\u0131 kolektivitenin en iyi bildi\u011fidir; her ne kadar bunu avaz avaz ba\u011f\u0131ran bireyleri i\u00e7in kolunu bile k\u0131p\u0131rdat(a)masa da. Blanchot\u2019nun (1988) bir ba\u015fka ba\u011flamda Bataille i\u00e7in s\u00f6ylediklerini\u00a0and\u0131ran bir durum: \u201cart\u0131k dayanamad\u0131\u011f\u0131nda daha derin bir yaln\u0131zl\u0131k i\u00e7inde ya\u015fad\u0131ysa, cemaatin onu yaln\u0131zl\u0131ktan mutlaka kurtaraca\u011f\u0131n\u0131 de\u011fil bunun cemaatin onu yaln\u0131zl\u0131\u011fa, tesad\u00fcfen de\u011fil karde\u015fli\u011fin y\u00fcre\u011fi olarak, iti\u015f bi\u00e7imi oldu\u011funu \u00e7ok iyi bildi\u011findendir: karde\u015fli\u011fin y\u00fcre\u011fi ya da yasas\u0131\u201d (s. 25-26). Evet, kar\u015f\u0131 kar\u015f\u0131ya oldu\u011fumuz \u015fey birbirine temas etmeyen iki hakikat rejimidir ger\u00e7ekten: \u201cEskiden ne oldu\u011fu \u00f6teki k\u0131y\u0131da, \u00e7atla\u011f\u0131n \u00f6te taraf\u0131nda kalm\u0131\u015ft\u0131, bu do\u011fru \u2014\u015fimdi oldu\u011fu \u015fey ise tuhaf bir bo\u015flukta. An\u0131msayamazd\u0131, an\u0131msayan\u0131n kim oldu\u011funu bile s\u00f6yleyemezdi\u201d (Ge\u00e7gin, 2003, s. 17). \u00c7atla\u011f\u0131n \u00f6te yakas\u0131 an\u0131msanabilse sorun kalmayacak, hi\u00e7 olmazsa bir yakadan di\u011ferine ge\u00e7ildi\u011fi bilinecektir. Ama an\u0131msanamayan, hatta bundan da \u00f6te an\u0131msayabilecek \u00f6znenin kay\u0131p oldu\u011fu bir durumda \u00f6nce ve sonra aras\u0131nda mutlak bir bo\u015fluk kalacakt\u0131r.<\/p>\n Ge\u00e7gin\u2019in Kenarda<\/em>\u2019ya yay\u0131nevi arad\u0131\u011f\u0131 g\u00fcnlerde zaman\u0131n \u0130leti\u015fim Yay\u0131nlar\u0131 metni a\u015fa\u011f\u0131 yukar\u0131 \u015fu gerek\u00e7elerle geri \u00e7evirmi\u015fti: \u201cHo\u015fnutsuz, ya\u015fam bezgini bir adam\u0131n… halet-i ruhiyesi. Tamam\u0131 betimleme olan bir anlat\u0131m s\u00f6zkonusu oldu\u011funda betimlemelerde bir canl\u0131l\u0131k aran\u0131r. Okuyucu da bezdirilmek zorunda de\u011fildir…\u201d (5) Ortaokul kompozisyon jargonunu and\u0131ran kriter bir yana, bu yarg\u0131 yay\u0131nevinin Kenarda<\/em>\u2019y\u0131 \u00e7ok do\u011fru anlad\u0131\u011f\u0131n\u0131, dolay\u0131s\u0131yla ba\u015far\u0131s\u0131n\u0131 teslim etti\u011fini g\u00f6steriyor. Bunu hem o g\u00fcnden bug\u00fcne, geli\u015fmesinde bu yay\u0131nevinin pay\u0131n\u0131n da az olmad\u0131\u011f\u0131, \u201cT\u00fcrk\u00e7e edebiyat\u201d sahas\u0131ndaki hakim \u00e7ok-k\u00fclt\u00fcrc\u00fc \u00f6znel hikayecilik e\u011filimlerinden hem de Ge\u00e7gin\u2019e bug\u00fcn iade edilmeye \u00e7al\u0131\u015f\u0131lan gecikmi\u015f \u201cmodernist\u201d prestijden anl\u0131yoruz. Kenarda<\/em>\u2019n\u0131n pay\u0131na d\u00fc\u015fm\u00fc\u015f g\u00f6rev daha a\u00e7\u0131k se\u00e7ik g\u00f6r\u00fcn\u00fcyor b\u00f6ylece bug\u00fcn: Tsunami \u00f6n\u00fcne derme \u00e7atma malzemeyle, g\u00fc\u00e7s\u00fczl\u00fckten \u00f6r\u00fclm\u00fc\u015f son bir set \u00e7ekmeye \u00e7al\u0131\u015fmak.<\/p>\n Y\u00fckselen dalgaya modernist bir cevap olarak kay\u0131p poetikas\u0131. Ge\u00e7gin, iyi bir modernist olarak, Kenarda<\/em>\u2019da \u015fimdiyi, taze ve yeni deneyimi anlatmaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131r; bunu elbette ba\u015faramaz ve yerine, anlat\u0131labilecek tek yenilik gibi duran, yenili\u011fin ve deneyimin y\u0131k\u0131m\u0131n\u0131 anlat\u0131r. Yine Jameson\u2019\u0131n (1998) \u00f6nerdi\u011fi bir \u015fema ile test edebiliriz bu durumu. Jameson, postmodern durum hakk\u0131nda konu\u015furken, bir yandan \u00e7a\u011fda\u015f toplumsal sistemin mustarip oldu\u011fu haf\u0131za kayb\u0131na \u2014\u00f6yle ki, ge\u00e7mek bilmeyen bir \u015fimdide adeta hi\u00e7bir tarih bilinci ve alternatif toplum vizyonuna sahip olmadan ya\u015famaktay\u0131zd\u0131r\u2014 di\u011fer yandan da, art\u0131k dikkatimizi \u00fczerine toplayamad\u0131\u011f\u0131m\u0131z bir \u015fimdinin temsillerini \u00fcretme yetene\u011fini yitirmi\u015fizcesine, k\u00fclt\u00fcrel ve estetik d\u00fczlemde her yere sinmi\u015f bir nostaljiye i\u015faret eder (s. 7-20). Dolay\u0131s\u0131yla, bu ba\u015far\u0131s\u0131zl\u0131\u011f\u0131n tarihsel-toplumsal bir ko\u015fulu vard\u0131r. Ama Ge\u00e7gin hi\u00e7 olmazsa \u015fimdiyi anlatmay\u0131 denemi\u015f, k\u00fclt\u00fcrel nostalji end\u00fcstrisine paye vermemi\u015ftir.<\/p>\n Ge\u00e7gin\u2019de modernlik duygusunun kaybolmas\u0131, yerle\u015fmekte olan postmoderne dair bilgisini g\u00f6sterir, ki bu da ge\u00e7mi\u015f d\u00fcnyan\u0131n geri gelmeyecek bi\u00e7imde yitti\u011fi anlam\u0131na gelir. E\u015fzamanl\u0131 olmayan\u0131n kaybolu\u015funa, yerine ge\u00e7en evrensel bir e\u015fzamanl\u0131l\u0131k fikrine burada da rastl\u0131yoruz. Ger\u00e7ekten de Ge\u00e7gin\u2019de en k\u00fc\u00e7\u00fck bir \u201cmodernlik\u201d duygusu, modernle\u015fmenin getirdi\u011fi ya\u015fam-d\u00fcnyas\u0131na kar\u015f\u0131 en k\u00fc\u00e7\u00fck bir ilgi yok gibidir. Kenarda<\/em>\u2019da bunu en iyi i\u015f\u00e7ilerin ve onlar\u0131n ya\u015fam alanlar\u0131n\u0131n anlat\u0131ld\u0131\u011f\u0131 b\u00f6l\u00fcmler hissettirir. Anlat\u0131c\u0131n\u0131n i\u015f\u00e7ilerin hayatlar\u0131n\u0131 ve dertlerini pek de \u00f6nemsememesi modernlikten \u00e7oktan \u00e7\u0131k\u0131lmaya ba\u015fland\u0131\u011f\u0131n\u0131 g\u00f6sterir. (Ya da girer girmez \u00e7\u0131k\u0131lmaya \u00e7al\u0131\u015f\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131; Hardt ve Negri\u2019nin bir yerlerde \u00fc\u00e7\u00fcnc\u00fc d\u00fcnya proletaryas\u0131 i\u00e7in s\u00f6yledi\u011fi gibi.) Fabrika \u00e7al\u0131\u015fmas\u0131yla birlikte gelen hayat plan\u0131n\u0131n, ev sahibi olma, evlilik ve para biriktirmenin bir yenilik vaat etti\u011fi s\u00f6ylenemez. Modernlik hi\u00e7bir heyecan uyand\u0131rmamaktad\u0131r, daha da \u00f6nemlisi, bir ufku yoktur art\u0131k. Anlat\u0131c\u0131 \u015fimdiden d\u0131\u015f\u0131ndad\u0131r modernli\u011fin. Ge\u00e7gin\u2019i Dersim k\u00f6klerine g\u00f6nderen neo-arkaizm ise postmodernli\u011fin i\u015faretlerinden biridir. Nitekim bu ilgi Son Ad\u0131m<\/em>\u2019\u0131n (Ge\u00e7gin, 2010) karakterini bu co\u011frafyaya kadar s\u00fcr\u00fckleyecektir.<\/p>\n Ge\u00e7gin, modernle\u015fme ufkunun kapand\u0131\u011f\u0131n\u0131n, modernli\u011fin d\u0131\u015f\u0131na ad\u0131m at\u0131ld\u0131\u011f\u0131n\u0131n \u00e7ok iyi fark\u0131ndad\u0131r. Modernizmi yerle\u015fmekte olan postmodernli\u011fe bir direni\u015f olarak belirecektir zira modernlikle kar\u015f\u0131la\u015fmas\u0131nda yerle\u015febilece\u011fi kimi konumlar (neo-arkaizm, disipliner \u00e7al\u0131\u015fman\u0131n reddi, tamamlanm\u0131\u015f bir benlik duygusu…) postmodernizm taraf\u0131ndan h\u0131zl\u0131ca kap\u0131lm\u0131\u015f ve onu bu yeni d\u00fcnyada yersiz yurtsuz b\u0131rakm\u0131\u015ft\u0131r. \u201cBir yer duygusunun geli\u015fti\u011fi y\u0131llard\u0131 80\u2019ler\u201d diye yaz\u0131yordu G\u00fcrbilek (1992, s.9). Ge\u00e7gin\u2019in modernizmini, tam da 80\u2019lerden itibaren geli\u015fen bu yer duygusunun bir kenara itti\u011fi \u015feyler aras\u0131nda olan yersizlik duygusunun, toplumsal alanda oldu\u011fu gibi k\u00fclt\u00fcrel alanda da yeni beliren konumlara yerle\u015fememenin ko\u015fullad\u0131\u011f\u0131n\u0131 s\u00f6yleyebiliriz. Ama ayn\u0131 nedenden dolay\u0131 Ge\u00e7gin\u2019in metnini,\u00a0bu yersizlik duygusunu telafi edebilecek, bir \u201cyery\u00fcz\u00fc duygusu\u201dnun (G\u00fcrbilek, 2016, s. 86) belirledi\u011fi de s\u00f6ylenemez. Yersizlik Ge\u00e7gin\u2019de bir yery\u00fcz\u00fc duygusu s\u0131n\u0131r\u0131na do\u011fru ge\u00e7mekten \u00e7ok, bir kay\u0131p poetikas\u0131 oldu\u011funu g\u00f6stermeye \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131m, \u00f6znenin krizi ya da daha do\u011fru bir ifadeyle \u00f6znenin yeri sorusu bi\u00e7iminde ger\u00e7ekle\u015fir.<\/p>\n Neo-arkaizm \u00fczerinde durmak postmodernizmle olan ili\u015fkiyi ayd\u0131nlatmakta \u00f6zellikle yard\u0131mc\u0131 olabilir bize. Az\u0131nl\u0131k sorununun postmodern piyasadaki g\u00f6r\u00fcn\u00fcmleriyle m\u00fczakeresi kusursuzdur Ge\u00e7gin\u2019in. Yazd\u0131\u011f\u0131 en g\u00fczel metinlerden birisi, \u201cY\u0131k\u0131m\u0131n Tarihi\u201d (2012) adl\u0131 \u00f6yk\u00fc, bu a\u00e7\u0131dan \u00e7ok iyi bir \u00f6rnektir; \u00e7o\u011funlu\u011fun temsil edilebilece\u011fi fikrini toptan reddeder Ge\u00e7gin. I\u015f\u0131k, kendini asm\u0131\u015f Dersimli dedenin de\u011fil plazalar\u0131n i\u015f d\u00fcnyas\u0131nda bo\u011fulan torun ve e\u015finin, ortalama hayat\u0131n ve \u00e7o\u011funlu\u011fun bu tipik fig\u00fcrlerinin \u00fczerine d\u00fc\u015fer. Ama i\u015fte hayatlar\u0131 cehennemdir. \u00c7o\u011funlu\u011fu temsil edenlerin kar\u015f\u0131s\u0131nda haklar\u0131n\u0131n savunulaca\u011f\u0131 bir az\u0131nl\u0131k yoktur; tersine, \u00e7o\u011funlu\u011fun bu iki \u00fcyesinin az\u0131nl\u0131k\u00e7\u0131 bir damar\u0131 vard\u0131r. Ama bu damar\u0131\u00a0nas\u0131l da heba etmi\u015flerdir. Asl\u0131nda herkesin sahip oldu\u011fu, bir sohbet boyunca konudan konuya atlamak kadar kolay olan d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcm potansiyelini nas\u0131l da heba etmi\u015flerdir. En imkans\u0131z \u015fey konu\u015fmakt\u0131r \u015fimdi; d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcm hatt\u0131 \u00f6nce dilde kapanm\u0131\u015ft\u0131r:<\/p>\n \u201cL\u00fctfen,\u201d diyor f\u0131s\u0131lt\u0131yla, \u201cL\u00fctfen. Konu\u015fal\u0131m, her\u015feyi konu\u015fal\u0131m. Bu insana verilmi\u015f bir hediye de\u011fil mi? \u00d6yleyse konu\u015fal\u0131m, art\u0131k kaybedecek bir \u015feyimiz olmad\u0131\u011f\u0131na g\u00f6re her \u015feyi a\u00e7\u0131k a\u00e7\u0131k konu\u015fal\u0131m.<\/span> ”<\/p>\n Dipnot:<\/span><\/strong> B\u00fclent Eken, “Modernizm, Postmodernle\u015fme ve Ayhan Ge\u00e7gin’de Kay\u0131p Poetikas\u0131”, Monograf,\u00a0 say\u0131: 9, 2018, s. 121-5.<\/p>\n B\u00fclent Eken’in monograf<\/em>\u00a0makalesinin tamam\u0131n\u0131 almamak ya da c\u00fcmleleri par\u00e7alay\u0131p al\u0131nt\u0131lamamak i\u00e7in dayand\u0131m, bilgisayar bilimindeki “longest increasing subsequence” problemi gibi yakla\u015farak, en azami al\u0131nt\u0131lanabilir b\u00f6l\u00fcm\u00fc ta\u015f\u0131d\u0131m. Yasalara kar\u015f\u0131 gelmemek ve yay\u0131nc\u0131dan hak gasp etmemek, aksine ona yarenlik etmek i\u00e7in hep.<\/p>\n Bu makalenin bana ilk katk\u0131s\u0131 ana kavram\u0131 olarak se\u00e7ti\u011fi Quinney’in “The Poetics of Disappointment” analizi oldu. Bu romansal ya\u015fam g\u00f6r\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcn kavramsalla\u015ft\u0131r\u0131lmas\u0131 a\u00e7\u0131s\u0131ndan Quinney’e dayan\u0131nca, bir\u00e7ok \u015fey a\u00e7\u0131l\u0131yor.<\/p>\n \u0130kinci bir tart\u0131\u015fma, yine Ge\u00e7gin’in kendisinin de s\u00fcrekli a\u00e7\u0131ktan \u00e7a\u011f\u0131rd\u0131\u011f\u0131n\u0131 hissetti\u011fimiz modernist ve postmodernist g\u00f6r\u00fc\u015flerin \u00e7arp\u0131\u015fmalar\u0131. Eken bunu \u00e7ok ince tart\u0131\u015f\u0131yor, basit z\u0131tl\u0131klar, a\u015fmalar, yerine koymalar\u0131n \u00f6tesinde ac\u0131s\u0131 \u00e7ekilen, m\u00fccadelesi verilen, benim ancak kabaca “bo\u015fa koyduk dolmad\u0131” diyebilece\u011fim bir eksende yap\u0131yor.<\/p>\n \u0130leti\u015fim Yay\u0131nlar\u0131’na gidip gelen ilk roman\u0131n hik\u00e2yesi ise, ilk bak\u0131\u015fta \u015fahsi defterlerin ortaya d\u00f6k\u00fcld\u00fc\u011f\u00fc bir h\u0131n\u00e7 meselesi gibi okunma ihtimali ta\u015f\u0131sa da, -ben k\u00f6t\u00fc niyetli oldu\u011fumdan \u00f6yle mi acaba dedim ilk okudu\u011fumda- niyetini a\u00e7mas\u0131yla bu \u015fahsi yorumu a\u015fan bir yay\u0131nc\u0131l\u0131k g\u00f6zlemine yer a\u00e7\u0131yor. B\u00f6ylesi bir ele\u015ftiride buna alan kurabilmek ne g\u00fczel.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\n Bir \u015fey s\u00f6yle?\u201d<\/span>
\n \u201cNe s\u00f6yleyebilirim?\u201d<\/span>
\n \u201cSen, sen\u201d (Ge\u00e7gin, 2012, s. 29-30).<\/span><\/p>\n
\n(5) Ge\u00e7gin’le 2000 ba\u015flar\u0131ndaki yaz\u0131\u015fmalardan.<\/span>
\nKaynak\u00e7a:<\/span><\/strong>
\nB\u0131\u00e7ak\u00e7\u0131, B., \u00c7elik, B., Ge\u00e7gin, A. (2016). Kurba\u011falara \u0130nan\u0131yorum<\/em>.\u00a0<\/span>\u0130stanbul: \u0130leti\u015fim.<\/span>
\nBlanchot, M. (1988). The Unavowable Community<\/em>. New York: Station Hill.
\nGe\u00e7gin, A. (2003). Kenarda. \u0130stanbul: Metis.
\n________. (2010). Son Ad\u0131m. \u0130stanbul: Metis.<\/span>
\nG\u00fcrbilek, N. (1992). Vitrinde Ya\u015famak<\/em>. \u0130stanbul: Metis.<\/span>
\n________. (2016). Uzun Y\u00fcr\u00fcy\u00fc\u015f, Eksik Halk. Express<\/em>. 144, 76-93.
\nJameson, F. (1998). \u201cPostmodernism and Consumer Society\u201d The Cultural Turn: Selected Writings on the Postmodern<\/em>, 1983\u20131998. London: Verso.
\nMungan, M. (Ed.) (2012). Bir Dersim Hikayesi<\/em>. \u0130stanbul: Metis.
\nQuinney, L. (1999). The Poetics of Disappointment: Wordsworth to Ashbery<\/em>. Charlottesville, VA: Virginia.<\/span><\/p>\n
\n