![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/yalpertem.com\/blog\/wp-content\/uploads\/2018\/03\/paul-auster-cam-kent-new-york-uclemesi.jpg?resize=220%2C344\")
”<\/p>\n”<\/p>\n
Quinn’e gelince; ak\u0131lda tutmam\u0131z gereken fazla bir \u015fey yok. Kim oldu\u011fu, nereden geldi\u011fi ve ne yapt\u0131\u011f\u0131 fazla bir \u00f6nem ta\u015f\u0131m\u0131yor. \u00d6rne\u011fin otuz be\u015f ya\u015f\u0131nda oldu\u011funu biliyoruz. Bir kez evlendi\u011fini, bir kez baba oldu\u011funu, hem kar\u0131s\u0131n\u0131n hem de o\u011flunun hala hayatta olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 biliyoruz. Kitap yazm\u0131\u015f oldu\u011funu da biliyoruz. Daha kesin konu\u015fmak gerekirse, polisiye romanlar yazd\u0131\u011f\u0131n\u0131 biliyoruz. Bu romanlar\u0131 William Wilson ad\u0131yla yaz\u0131yor ve y\u0131lda bir kitap bitiriyordu, bu da onun New York’ta k\u00fc\u00e7\u00fck bir apartman dairesinde m\u00fctevaz\u0131 bir ya\u015fam s\u00fcrmesini sa\u011flayacak paray\u0131 kazanmas\u0131na yetiyordu. Bir kitab\u0131 yazmas\u0131 be\u015f-alt\u0131 ay\u0131 ge\u00e7medi\u011finden, y\u0131l\u0131n geri kalan k\u0131sm\u0131nda can\u0131n\u0131n istedi\u011fini yapmakta \u00f6zg\u00fcr oluyordu. Pek \u00e7ok kitap okuyor, tablolara bak\u0131yor, sinemaya gidiyordu. Yaz\u0131n, televizyonda beyzbol ma\u00e7lar\u0131n\u0131 izliyordu; k\u0131\u015f\u0131n da operaya gidiyordu. Bununla birlikte yapmaktan en \u00e7ok ho\u015fland\u0131\u011f\u0131 \u015fey y\u00fcr\u00fcmekti. Neredeyse her g\u00fcn, ya\u011fmur, g\u00fcne\u015f demeden, s\u0131cak, so\u011fuk demeden kentte dola\u015fmak i\u00e7in evden \u00e7\u0131k\u0131yordu, belli bir hedefi yoktu, ayaklar\u0131 onu nereye g\u00f6t\u00fcr\u00fcrse oraya giderdi.<\/p>\n
New York gezmekle bitecek bir kent de\u011fildi, sonu gelmez bir dolamba\u00e7t\u0131; ne kadar uzaklara giderse gitsin, kentin semtlerini ve sokaklar\u0131n\u0131 ne kadar iyi tan\u0131rsa tan\u0131s\u0131n, kaybolmu\u015f olma duygusundan kurtulam\u0131yordu. Yaln\u0131zca kentte de\u011fil, kendi i\u00e7inde de kayboluyordu. Ne zaman y\u00fcr\u00fcy\u00fc\u015fe \u00e7\u0131ksa kendisini geride b\u0131rak\u0131yormu\u015f gibi hissediyordu, kendini sokaklardaki harekete teslim etmekle, g\u00f6ren bir g\u00f6ze indirgemekle, d\u00fc\u015f\u00fcnmekten kurtuluyordu ve bu da ona \u00f6ncelikle bir nebze huzur veriyor, i\u00e7inde sa\u011fl\u0131kl\u0131 bir bo\u015fluk yarat\u0131yordu. D\u00fcnya onun d\u0131\u015f\u0131ndayd\u0131, \u00e7evresindeydi, \u00f6n\u00fcndeydi ve d\u00fcnyan\u0131n de\u011fi\u015fme h\u0131z\u0131, herhangi bir \u015fey \u00fczerinde uzun boylu oyalanmas\u0131na engel oluyordu. \u00d6nemli olan hareket etmekti, bir aya\u011f\u0131n\u0131 \u00f6tekinin \u00f6n\u00fcne koymak ve kendini bedeninin gidi\u015fine teslim etmekti. Ama\u00e7s\u0131zca dola\u015f\u0131nca her yer birbirinden farks\u0131z oluyor, nerede bulunduunun \u00f6nemi kalm\u0131yordu. Hi\u00e7bir yerde olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 hissetti\u011fi y\u00fcr\u00fcy\u00fc\u015fleri, en iyi y\u00fcr\u00fcy\u00fc\u015fleriydi. Ve bu da onun \u00e7evresinden istedi\u011fi tek \u015feydi asl\u0131nda: hi\u00e7bir yerde olmamak. New York, onun kendi \u00e7evresinde \u00f6rd\u00fc\u011f\u00fc hi\u00e7bir yerdi; ve buray\u0131 bir daha terk etmek gibi bir niyeti olmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 anlam\u0131\u015ft\u0131.<\/p>\n
Quinn eskiden daha h\u0131rsl\u0131yd\u0131. Gen\u00e7ken birka\u00e7 \u015fiir kitab\u0131 yay\u0131mlam\u0131\u015ft\u0131, oyunlar, ele\u015ftiriler yazm\u0131\u015f, birka\u00e7 tane de uzun \u00e7eviri \u00fczerinde \u00e7al\u0131\u015fm\u0131\u015ft\u0131. Ama durup dururken bunlar\u0131n hepsinden vazge\u00e7mi\u015fti. Bir yan\u0131n\u0131n \u00f6ld\u00fc\u011f\u00fcn\u00fc s\u00f6ylemi\u015fti arkada\u015flar\u0131na, o yan\u0131n\u0131n geri d\u00f6n\u00fcp kendisini rahats\u0131z etmesini istemiyordu. Quinn, art\u0131k onun kitap yazabilen yan\u0131 de\u011fildi ve Quinn pek \u00e7ok bak\u0131mdan ya\u015famaya devam etse de art\u0131k kendinden ba\u015fkas\u0131 i\u00e7in mevcut de\u011fildi.<\/p>\n
Yazmaya devam etmi\u015fti, \u00e7\u00fcnk\u00fc bundan ba\u015fka bir \u015fey yapamayaca\u011f\u0131n\u0131 hissediyordu. Polisiye roman, mant\u0131kl\u0131 bir \u00e7\u00f6z\u00fcm gibi g\u00f6r\u00fcnm\u00fc\u015ft\u00fc g\u00f6z\u00fcne. Bu t\u00fcr romanlar\u0131n gerektirdi\u011fi karma\u015f\u0131k kurgular\u0131 uydurmakta pek zorlanm\u0131yordu, \u00e7ok iyi \u015feyler yaz\u0131yordu, \u00e7o\u011fu kez kendili\u011finden, sanki \u00e7aba harcamas\u0131na gerek yokmu\u015f\u00e7as\u0131na. Kendini yazd\u0131klar\u0131n\u0131n yazar\u0131 olarak g\u00f6rmedi\u011fi i\u00e7in yazd\u0131klar\u0131ndan sorumlu hissetmiyordu, bu y\u00fczden de onlar\u0131 savunmak diye bir duygu beslemiyordu. Ne de olsa William Wilson uydurma bir add\u0131, Quinn’in i\u00e7inden do\u011fmu\u015f olmas\u0131na ra\u011fmen, \u015fimdi ba\u011f\u0131ms\u0131z bir ya\u015fam s\u00fcr\u00fcyordu. Quinn ona sayg\u0131yla, hatta zaman zaman hayranl\u0131kla yakla\u015f\u0131yordu, ama i\u015fi asla kendisiyle William Wilson’\u0131n ayn\u0131 ki\u015fi oldu\u011funa inanacak kadar ileri g\u00f6t\u00fcrmedi. \u0130\u015fte salt bu nedenle takma ad\u0131n\u0131n maskesinin arkas\u0131ndan ortaya \u00e7\u0131kmad\u0131. Bir menajeri vard\u0131, ama hi\u00e7 kar\u015f\u0131la\u015fmam\u0131\u015flard\u0131. Yaln\u0131zca mektupla\u015farak ba\u011flant\u0131 kuruyorlard\u0131. Quinn bu ama\u00e7 i\u00e7in postanede bir posta kutusu kiralam\u0131\u015ft\u0131. Ayn\u0131 \u015fey yay\u0131nc\u0131s\u0131 i\u00e7in de ge\u00e7erliydi, yay\u0131nc\u0131 Quinn’ \u00f6deyece\u011fi b\u00fct\u00fcn \u00fccretleri, paralar\u0131 ve telif haklar\u0131n\u0131 menajeri arac\u0131l\u0131\u011f\u0131yla \u00f6d\u00fcyordu. William Wilson’\u0131n hi\u00e7bir kitab\u0131nda yazar\u0131n foto\u011fraf\u0131 ya da biyografik bilgileri yer alm\u0131yordu. William Wilson hi\u00e7bir yazar s\u00f6zl\u00fc\u011f\u00fcnde kay\u0131tl\u0131 de\u011fildi, r\u00f6portaj vermiyordu, ald\u0131\u011f\u0131 b\u00fct\u00fcn mektuplara menajerinin sekreteri yan\u0131t yaz\u0131yordu. Quinn’in bildi\u011fi kadar\u0131yla s\u0131rr\u0131n\u0131 \u00f6\u011frenen yoktu. Ba\u015flang\u0131\u00e7ta, yazmay\u0131 b\u0131rakt\u0131\u011f\u0131n\u0131 \u00f6\u011frenen arkada\u015flar\u0131, nas\u0131l ge\u00e7inece\u011fini sormu\u015flard\u0131 ona. Hepsine ayn\u0131 yan\u0131t\u0131 vermi\u015f, kar\u0131s\u0131ndan kendisine bir vak\u0131f paras\u0131 kald\u0131\u011f\u0131n\u0131 s\u00f6ylemi\u015fti. Oysa kar\u0131s\u0131n\u0131n hi\u00e7bir zaman paras\u0131 olmam\u0131\u015ft\u0131. Asl\u0131nda Quinn’in art\u0131k arkada\u015f\u0131 da kalmam\u0131\u015ft\u0131.<\/p>\n
Aradan be\u015f y\u0131ldan fazla zaman ge\u00e7mi\u015fti. Art\u0131k o\u011flunu pek fazla d\u00fc\u015f\u00fcnm\u00fcyordu, kar\u0131s\u0131n\u0131n foto\u011fraf\u0131n\u0131 da k\u0131sa bir s\u00fcre \u00f6nce duvardan indirmi\u015fti. Zaman zaman, \u00fc\u00e7 ya\u015f\u0131ndaki o\u011flunu kuca\u011f\u0131na alman\u0131n nas\u0131l bir \u015fey oldu\u011funu hissederdi ans\u0131z\u0131n; ama bu tam olarak d\u00fc\u015f\u00fcnmek say\u0131lmazd\u0131, bedeninde kalan ge\u00e7mi\u015fin bir iziydi ve Quinn bunu kontrol edemiyordu. Bu t\u00fcr anlar\u0131 s\u0131k ya\u015famaz olmu\u015ftu art\u0131k ve asl\u0131nda Quinn i\u00e7in her \u015fey de\u011fi\u015fmeye ba\u015flam\u0131\u015f gibiydi. Art\u0131k \u00f6lmek istemiyordu ama ya\u015famaktan pek keyif ald\u0131\u011f\u0131 da s\u00f6ylenemezdi. Ancak hi\u00e7 de\u011fi\u015fmeyen ger\u00e7ek yava\u015f yava\u015f onu b\u00fcy\u00fclemeye ba\u015flam\u0131\u015ft\u0131; sanki kendisinden daha uzun ya\u015famay\u0131 ba\u015farm\u0131\u015f gibiydi, sanki \u00f6l\u00fcm\u00fcnden sonra ya\u015famay\u0131 s\u00fcrd\u00fcr\u00fcyordu. Art\u0131k uyurken lambay\u0131 yan\u0131k burakm\u0131yordu, ve ka\u00e7 ayd\u0131r, g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fc d\u00fc\u015flerden hi\u00e7birini an\u0131msam\u0131yordu.<\/p>\n
”<\/p>\n
Paul Auster. Cam Kent (New York \u00dc\u00e7lemesi – I), \u00e7ev. \u0130lknur \u00d6zdemir, Can Yay\u0131nlar\u0131, 2017 [1985], 20. bas\u0131m, s. 9-12.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"